Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb geaccepteerd en mezelf niet heb toegestaan om mezelf liefde te geven, door onvoorwaardelijk van mezelf te houden – maar verwacht dat een ander mij het geeft, dat te zijn voor mij.
Ik vergeef mezef dat ik niet van mezelf geaccepteerd heb en mezelf niet heb toegestaan om mezelf vreugde te geven, door te beseffen dat ik vreugde ben zoals ik ben Hier in elk moment als mezelf – maar verwacht dat een ander het me geeft, dat te zijn voor mij.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan om het kind te krijgen omdat ik bang ben om alleen te zijn, angst heb om alleen oud te worden.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik geen geschikte ouder ben.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan heb om angst te hebben niet goed genoeg te zijn als een ouder, als een moeder.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan heb om ‘altijd het beste te willen’ voor het kind maar vanuit het startpunt dat ‘het beste’ de ‘perfecte school, genoeg voedsel, een fijn thuis, en kleding, speelgoed als amusement’ is – wat ik zag als ‘hem laten zien dat ik van hem hou en om hem geef’.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan heb dat ik ‘liefde en geven om’ heb gedefinieerd als ‘hem alles geven wat hij wil’- in plaats van me te realiseren dat liefde als zelfexpressie is wie ik ben, met hem in dankbaarheid voor hem als mij en hem te steunen en ondersteunen in ‘wie hij is’ als mezelf in deze wereld.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn om onvoorwaardelijk van het kind te houden, omdat ik angst heb hem te verliezen – dus weerhoud ik mezelf om open en kwetsbaar en intiem met hem te zijn, uit angst om hem te verliezen.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan om liefde en vreugde te definieren dmv het kind – daarmee een kloof in hem en in mezelf veroorzakend waarbij geen van ons beiden vreugde en liefde ervaren als zelf in zelfexpressie – omdat ik liefde en vreugde als het kind heb gedefinieerd, van hem verwacht dat hij ‘dat is voor mij’, wat maakt dat hij probeert om ‘aan mijn verwachtingen te voldoen’ – in plaats van dat hij leeft voor zichzelf.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan om verwachtingen te hebben van het kind, zoals ik wil dat hij is, zoals ik hem opvoed.
Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb geaccepteerd en mezelf niet heb toegestaan om er onvoorwaardelijk op te vertrouwen dat het kind zal zijn ‘wie hij is’, maar dat ik hem moet ‘vormen en passend maken’ zodat hij is ‘wie hij zou moeten zijn’ in deze wereld, zoals een ouder het het kind moet leren en trainen – want hij kan niet zijn wie hij is in zijn zelfexpressie als een individu in deze werel
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan om het kind te definieren als dat ‘wat wat ik mijn hele leven gemist heb’ – in plaats van me te realiseren dat ik mezelf mijn hele leven gemist heb.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn als ouder te mislukken, als moeder een mislukking te zijn.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan om me inferieur en superieur te voelen aan het kind.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben deze wereld eerder te verlaten dan het kind en bang te zijn voor wat er met hem zal gebeuren als ik er niet meer ben – in plaats van te genieten van elk moment hier met hem als mezelf – geen verleden, geen heden, geen toekomst.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan om te denken: wie zou het kind zijn zonder mij – denkend en gelovend dat hij mij nodig heeft om te bepalen ‘wie hij is’ – hierin vergeef ik mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan te willen en nodig te hebben dat het kind definieert wie ik ben.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn dat het kind meer houdt van iemand anders dan van mij.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan om te wensen dat het kind altijd kind bleef, zodat ik voor hem kan blijven zorgen en van hem houden – zo dat hij niet op een dag hoeft weg te gaan en ik heb helemaal alleen achter blijf.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan om doodsbenauwd te zijn voor het alleen zijn met mezelf.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan dat ik doodsbenauwd ben om de innerlijke demonen uit het verleden in en als mij, onder ogen te moeten zien – de lijken in de kast.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn niet aan mijn eigen verwachtingen te voldoen, zoals een moeder zou moeten zijn, hoe een ouder zou moeten zijn.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om het kind ‘binnen te laten’ – door de angst om hem te verliezen en door de angst om de pijn te moeten ervaren binnenin mij van hem misschien/mogelijk te verliezen.
Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb geaccepteerd en toegestaan te denken: Ik kan niet leven zonder het kind – het kind is in mij als mij – een en gelijk.
Aanbevolen:
Coole zelfvergeving van Sylvia Simone Gerssen: Moederschap, het ultieme streven naar waardering buiten jezelf
Desteni, richtlijnen voor Gelijkheid, 2012
