vervolg op dag 20 – Diep in de ogen gekeken worden
Het me ongemakkelijk voelen onder en in de blik van iemand die me langere tijd diep in de ogen kijkt, heel gefocust en me, via mijn ogen binnendringt en absorbeert en al mijn geheime gedachten lijkt te lezen
Afschermen tegen ‘pottenkijkers’
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om de blik in iemands ogen te definiëren als ‘rechtstreeks via mijn ogen bij mij in mijn achterhoofd naar binnen kijkend’
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat het mogelijk is dat een ander via mijn ogen recht in mijn achterhoofd kan kijken, letterlijk of figuurlijk; geen van beide is echt, waar, werkelijk – maar ik die angst en geloof creëer in mijn mind/geest.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de ervaring en geloof te creëren van rechtstreeks in mijn achterhoofd gekeken kunnen worden, door mijn verbeelding te gebruiken, en daarmee te participeren in de illusie van de mind/geest – in plaats van Hier te zijn, in het fysieke, in wat werkelijk hier is en wat werkelijk fysiek mogelijk is.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om het geloof te creëren en er in te participeren dat ‘de ander mijn geheime gedachten leest’ – in plaats van me te realiseren dat ik helemaal niet weet wat de ander doet en ervaart; het is mijn perceptie en interpretatie van ‘de blik in de ogen van de ander’.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geloof te hechten aan iets wat fysiek onmogelijk is – een ander die via mijn ogen in mijn achterhoofd kan kijken en mijn gedachten lezen.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik sommige gedachten moet verbergen en vanuit dat geloven creëer ik schermen als afscheiding, om de ‘slechte’ gedachten achter te verbergen – en daarin creëer ik mezelf als ‘op mijn hoede moeten zijn’ om onmiddellijk de ‘slechte’ van de ‘goede’ gedachten te scheiden en daarmee zet ik mezelf nog meer vast in de mind/geest. Want het is mijn mind/geest dat ik gedachten creëer, zowel de ‘goede’ als de ‘slechte’ en het is in mijn mind/geest waar ik op mijn hoede moet zijn en het is in mijn mind/geest waar ik besluit dit is een ‘goede’ en dat is een ‘slechte. De valstrik van de mind/geest.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om mijn ogen als venster te creëren en dus te ervaren – waar mijn heimelijke gedachten zichtbaar zijn en daarom creëer ik een scherm voor/in mijn ogen zodat anderen niet in staat zijn rechtstreeks in mijn achterhoofd te kijken waar de ‘slechte’ gedachten verblijven.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om door denkbeeldige schermen op te bouwen in mijn hoofd, ik tevens de mogelijkheid creëer dat deze schermen aangevallen en neergehaald kunnen worden – en dat ik hierin dus de ervaring creëer dat ik me kwetsbaar voel voor aanvallen en veroordeling – wat ik dus in de eerste plaats wilde vermijden door schermen op te trekken. lol
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om mijn ogen automatisch af te schermen – denkbeeldig – omdat ik niet wil/durf te laten zien wat er zich in mijn achterhoofd afspeelt – naast de ‘slechte’ gedachten is daar ook mijn ‘kwetsbaarheid’. Hierin vergeef ik mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om ‘kwetsbaarheid’ te creëren, daarin te geloven en dus te ervaren, en deze ‘kwetsbaarheid’ in mijn achterhoofd, achter mijn ogen, te plaatsen.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om de noodzaak en behoefte te creëren om mijn kwetsbaarheid te verbergen – zowel voor anderen als voor mezelf – in plaats van me te realiseren dat ik het zelf ben die ‘kwetsbaarheid’ creëert door te geloven dat er iets is dat ontmaskerd kan worden als ‘slecht’, als Achilles pees, dat ik ‘omver gehaald’ kan worden.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om soms te ervaren dat er een schild automatisch voor mijn ogen getrokken wordt wanneer ik spreek met specifieke personen, over specifieke onderwerpen, in specifieke omstandigheden – ik heb geen overzicht nog wat dat ‘specifieke’ is. Ik zal onderzoeken wanneer/waarom/bij wie om in staat te zijn precies te lokaliseren wat ik nou eigenlijk doe in en met die specifieke mensen/plaatsen/onderwerpen.
Geheime gedachten
(Back chat – gedachten en gesprekken met mezelf in mijn achterhoofd als ‘achterklap’)
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om mezelf te creëren, te definiëren en te ervaren als iemand die Geheime Gedachten heeft – die ik verberg omdat ik niet wil dat iemand die te zien krijgt.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om de noodzaak te creëren sommige van mijn gedachten te moeten verbergen voor andere mensen – omdat ik deze gedachten als negatief en slecht bestempel en mezelf daarvoor als ‘een slecht mens’ veroordeel.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om heimelijk te zijn over gedachten die ik heb omdat ik bang ben veroordeeld te worden als een slecht mens door anderen omdat ik heimelijk negatieve, slechte gedachten heb.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om mijn geheime gedachten te veroordelen als slecht en negatief omdat ze niet ‘liefhebbend’ en ‘zorgzaam’ en vol compassie zijn naar andere mensen.
Ik vergeef mezelf om mezelf niet toegestaan en niet aanvaard te hebben om mijn ‘slechte’ gedachten in de armen te sluiten maar in plaats daarvan ze af te wijzen als ‘duister en gemeen’ en ze weg te drukken in een of andere geheime plek ergens achterin mijn hoofd (mind/geest) als in een kerker.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om mezelf te veroordelen als een ‘slecht mens’ vanwege mijn geheime ‘slechte’ gedachten.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om ‘slechte’ gedachten te creëren en te hebben als de tegenpool van ‘goede’ gedachten (waar ik zo aan vasthoud) – en daarbinnen mijzelf als heimelijk persoon creërend en ervarend; wat ik dan ook weer veroordeel als ‘slecht’, niet aardig en niet ‘open’ – niet zoals ik graag over mezelf denk.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om mijn ‘slechte’ gedachten ook voor mezelf te verbergen door ze te onderdrukken – zodat ik mijn zelfbeeld van een ‘goed, aardig, betrokken en compassievol mens’ kan behouden – in plaats van totaal zelfoprecht te zijn en te erkennen dat ik gedachten denk die helemaal niet zo mooi en aardig zijn en mezelf niet te veroordelen omdat ik zulke ‘slechte’ gedachten denk.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om de heimelijke gedachten ook voor mezelf te verbergen en te onderdrukken – in plaats van me te realiseren dat een gedachte gewoon een gedachte is; ik geef er betekenis, energie en macht aan geef door ze te verbergen en te veroordelen.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat er ‘goede’ gedachten zijn en dat er ‘slechte’ gedachten zijn: een gedachte is gewoon een gedachte, niets meer, niets minder. Alle gedachten komen uit dezelfde bron. Hierin vergeef ik mezelf niet van mezelf geaccepteerd en aanvaard te hebben helder te zien dat IK NIET MIJN GEDACHTEN BEN.
Ik vergeef mezelf van mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om om mijn zelfbesturend vermogen weg te geven aan een gedachte.
Zelf – Correctie
Wanneer en als ik zie dat ik mezelf toesta gesprekken met mezelf te hebben in mijn hoofd – stop ik en adem ik mezelf terug naar Hier. Ik realiseer me dat door mezelf toe te staan te ‘twitteren’ in mijn hoofd, ik mezelf bezig hou in mijn hoofd/mind/geest, in gedachten – in een illusionaire wereld die niet echt is, waar niets ‘werkelijks’ uit voortkomt. Ik breng mezelf terug naar Hier, in de fysieke werkelijkheid en vergeef mezelf. Door aan de mind/geest/gedachten/gevoelens/emoties/reacties deel te nemen ben ik onderdeel van het probleem – ik voed niet alleen mijn mind/geest-bewustzijnsysteem, maar ook dat van alle andere mensen; door Hier te zijn in de adem, in de werkelijke fysieke wereld ben ik onderdeel van de Oplossing – voor het lijden in deze wereld, door me in te zetten voor een wereld van en vol Leven; echt leven, geen geautomatiseerde mindrobots.
Zelf – Verbintenis
Ik stel mezelf ten doel alle back chat in mezelf te stoppen – door Hier te zijn in de adem en elke participatie in gesprekken in mijn hoofd direct te stoppen – totdat ik sta en ga in Gelijkheid en Eenheid met al het Leven.
Ik stel mezelf ten doel een levend voorbeeld voor anderen te zijn, waarom en hoe de gesprekken in het hoofd te stoppen en hoe en waarom elke deelname in de mind/geest te stoppen – teneinde een wereld te creëren vol werkelijk leven, vol werkelijke compassie en liefde en geen systematische misleidende surrogaten van liefde en compassie die gebouwd zijn op en van lucht – mind/geest lucht – de lucht van Verrotte Zielen.
Desteni, 2012, richtlijnen voor Gelijkheid
 |
 |
 |
 |
